Tak, Marty Friedman bardzo często tej skali używa i wielokrotnie mówił o niej w swoich lekcjach. Nazywa ją "phrygian-dominant", w tłumaczniu: "frygijska dominantowa". Ma ona też inne nazwy, wiele osób mówi o niej - cygańska" lub "hiszpańska". Oddaje to egzotyczny charakter tej skali.

Przykładowo w tonacji "E" będzie ona miała następujące dźwięki: E, F, G#, A, B, C, D.

Nazwa "frygijska dominantowa", używana przez Friedmana, odzwierciedla dwie sprawy. Po pierwsze, jest bardzo podobna do skali frygijskiej (E, F, G, A, B, C, D), w zasadzie różni się od niej tylko jednym dźwiękiem (G#). Po drugie bardzo często używa się tej skali do ogrywania dominanty, która rozwiązuje się na akord molowy (na przykład E7 rozwiązujące się na Am).

Jednak jeśli przeanalizujesz omawianą zagrywkę to dostrzeżesz, że Marty użył tam również inne dźwięki. Na początku taktu 55 znajdziesz dźwięk "Eb". Należy on do wariacji skali cygańskiej, również często przez niego używanej: E, F, G#, A, B, C, D#. Dźwięk "D#" (septyma wielka) nadaje jej jeszcze bardziej egzotyczny charakter. Friedman często gra z tego dźwięku podciągnięcia do "E" - można to usłyszeć w innych solówkach.

Inne dźwięki w omawianej partii gitary to w większości dźwięki przejściowe i obiegniki (kilka dźwięków przejściowych "obiegających" dźwięk główny ze skali). Przykładem obiegnika mogą być cztery ostatnie dźwięki z taktu 56: A>F>D>D#. Obiegają one dźwięk "E", na który się rozwiązują w następnym takcie. Po nim następuje kolejny obiegnik, tym razem rozwiązujący się na dźwięk "C".

Najpierw polecam Ci skupienie swojej uwagi na dwóch omówionych wcześniej skalach. Osłuchaj się z ich brzmieniem, a dopiero potem próbuj dodawać chromatyczne ozdobniki tak jak Marty Friedman.

(K.I.)

(Magazyn Gitarzysta, Lipiec/Sierpień 2006)