Najprościej mówiąc - schematem akordów, a co za tym idzie - nastrojem przezeń wywoływanym. Blues molowy jest melancholijny, smutny, często bardziej dramatyczny. Tymczasem blues durowy może być przewrotny, z przymrużeniem oka, czasem smutny, a czasem wesoły. Przykładowa progresja w bluesie durowym wygląda następująco (takty oddzielone są kreską):

|| E7 | A7 | E7 | E7 | A7 | A7 | E7 | C#7 | F#m7 | B7 | E7 Db7 | Gbm7 B7 ||

Kiedy słuchasz bluesów takich jak "St. Louis Blues", "Hear My Train Coming" J.Hendrix'a czy "Born Under A Bad Sign" B.T.Jones'a, to słuchasz bluesów opartych na schemacie durowym. Teraz, dla porównania, spójrz na przykładową progresję bluesa molowego:

|| Em7 | Em7 | Em7 | E7 | Am7 | Am7 | Em7 | Em7 | C7 | B7 | Em7 | B7 ||

Bardzo znanymi przykładami molowego bluesa są: B.B.King "The Thrill is Gone", Led Zeppelin "Since I've Been Lovin' You" czy chociazby nasz rodzimy T.Nalepa "Kiedy byłem małym chłopcem". (K.I.)

(Magazyn Gitarzysta, Luty 2006)