Jakiś czas temu rozpisałem sobie pewne saksofonowe solo (goostaw pamięta). Teraz sobie myślę, że to dobry topik na lekcję. Dlaczego? Dlatego, że lepiej jest się nauczyć kilku nowych zastosowań czegoś co dobrze znamy i mamy pod palcami, niż uczyć się całkowicie nowych rzeczy. A więc...

Ulubiona skala gitarzystów :-) : PENTATONIKA molowa. I nie mówcie, że nie!

Wszyscy wiedzą, że pentatoniką E moll można ograć akord Em7. Tak, to banał. Ale można ten akord również ograć pentatoniką B moll, która zagrana do akordu Em da nam romantycznie brzmiącą nonę wielką.

Akordy durowe toniczne również można ogrywać pentatonikami molowymi. Na przykład C6 - banalna pentatonika Am (tożsama z pentatoniką C dur, ale wielu gitarzystom łatwiej myśleć tym molowym boxem). Mniej banalne jest ogranie akordu Cmaj7 pentatoniką E moll - dostajemy wszystkie ładne kolory oprócz prymy (pamiętacie? pryma i kwinta to najmniej ważne dźwięki w jazzie, w przeciwieństwie do heavy-metalu :-))

Inny przykład - Bbmaj7#11 - akord otwierający wspaniałą balladę Blue In Green - po co się stresować jakimś skomplikowanym arpeggiem kiedy całą sprawę załatwia pentatonika A moll - ładnie podkreślona tercja wielka, septyma wielka i owa podwyższona jedenastka). Zresztą zwykły "maj7" lub "6" też można tym ostrzej przyprawić.

Także akordy dominantowe, szczególnie alterowane, można w prosty sposób opędzić molową pentatoniką. Na przykład dominantę G7alt można ograć pentatoniką Bb moll (ulubiony patent Johna Scofielda) lub F moll. Przykład muzyczny pierwszego z tych zastosowań poniżej. Jest to pentatonika Bb moll na akordzie G7#5 oraz rozwiązanie na C, na którym gram pentatonikę A moll (czyli półton wyżej, a potem półton niżej)

Abyście mogli sobie samodzielnie poeksperymentować, przygotowałem do wydrukowania tabelę z tymi wszystkimi możliwościami (czyli 12 różnych tonik dla jednej pentatoniki). Znajdziecie w niej akordy jakie można ogrywać pentatoniką molową wraz z generowanymi interwałami:

Tabelka [23,8 KB / pdf]

A teraz czas na bardziej konkretne przykładowe nagranie - Blues molowy C. Na saksofonie wybitny Jerry Bergonzi. Rozpisałem oczywiście dla Was taba, poniżej w dwóch wersjach: dla Acrobat Reader oraz Power Tab (w wersji PDF jest błąd na końcu, ale nie powiem gdzie).

Aby udowodnić, że tab jest prawidłowy i co najważniejsze - da się zagrać :-) - nagrałem na Bergonziego samego siebie (tylko mu o tym nie mówcie). Coś tam nie stroi mu czasami...

Dobre ćwiczenie - polecam każdemu nauczyć się tego, lub chociaż spróbować się nauczyć. A więc pliki:

Cm Blues solo - nuty [16 KB / pdf]

Cm Blues solo - audio J.Bergonzi [657 KB / mp3]

Cm Blues solo - audio J.Bergonzi + K.Inglik [649 KB / mp3]

Krótka analiza tej solówki (dla leniwych):
• Takty 1-3 (Cm7) to czysta pentatonika C moll.
• Dominanta w takcie 4 (C7alt) ograna jest pentatoniką Eb moll oraz Bb moll. Zmieniają się one w małych fragmentach co ćwierćnutę: na dwa jest Ebm, na trzy jest Bbm i na cztery znowu Ebm. Ogranie alterowanej dominanty pentatonikami molowymi położonymi o cały ton niżej lub o tercję małą wyżej od niej to typowy jazzowy patent.
• Takt 5 i 6 (Fm7) to czysta pentatonika F moll (pojawia się dużo kwart, więc przydaje się tu technika "rolling-fingers" z poprzedniej lekcji).
• Takt 7 i 8 (Cm7) - powrót do pentatoniki C moll.
• Takt 9 (Ab13) - to pentatonika F moll, dzięki której podkreślona jest seksta (13) tego akordu. (Oczywiście są to te same dźwięki co w pentatonice Ab dur, ale w tej solówce mamy "myśleć" wyłącznie pentatonikami molowymi.)
• Takt 10 (G7alt) - podobnie jak w takcie 4, typowy przykład ogrania alterowanej dominanty pentatoniką położoną o tercję małą wyżej od niej - tutaj pent. Bb moll.
• Ostatnia fraza to powrót do pentatoniki C moll.

Dziękuję, pozdrawiam i do następnej razy...

Krzyś :-)